در ابتدا لازم است که بحث سرمایه گذاری و پس انداز را از هم جداکنیم. چراکه این دو از هم ماهیت مبالغ سرمایه گذاری بالاتر و ریسک آن نیز نسبت به پسانداز بیشتر است و اینکه افق دید ما کمتر از پنج سال، یعنی ممکن است بین یکماه تا پنج سال متغیر باشد. اما در مبحث پس انداز، ماریسک گریز هستیم و با مبالغ خرد مثلا 20-10 درصد از درآمد ماهیانه یا سالیانهمان این کار را انجام میدهیم و افق دیدمان بایست بالای بیست سال باشد. بنابراین بیمههای زندگی را نباید باخریدملک، خودرو، طلا، رمز ارز و حتی نوسان گیری دربورس مقایسه کنیم. اما از طرفی در سرمایهگذاری و هم پس انداز باید بهتر از تورم عمل کنیم تا ارزش داراییمان ازبین نرود.
طرحهای بیمهای ما قطعا برای شما مناسب است در صورتی که تصمیم ندارید تا آخر عمرتان کار کنید، اگر میخواهید ارزش پولتان در دو یا سه دههی آینده حفظ شود، اگرمی خواهید ده سال زودتر بازنشسته شوید، اگرمیخواهید کمتر از بیمههای اجباری حق بیمه پرداخت و دو یا سه برابر آن مستمری دریافت کنید. اگر میخواهید پوششهای کامل بیمهای داشته و بدون ضامن وام بگیرید؛ اگر میخواهید ارزش افزودهتان بیشتر از دلار رشد و سودتان تضمینی، مرکب، معاف از مالیات و دارای اندوخته غیر قابل مصادره شوید با من همراه باشید.
همانطور که خودتان می دانید هر کسی که در سن 30-20 سالگی شغل یا کاری را شروع میکند قرار است در سن 60-50 سالگی بازنشسته شود. همانطور که والدین ما،درگذشته شغلی راشروع و قرار بود 30 سال بعدبازنشسته شده و بدون اینکه مجبور به دوباره کارکردن شوند با مستمری که دریافت می کنند، زندگیشان را تامین کنند.
اما در این بین در طول این سالها چند اتفاق افتاد:
* اول اینکه قیمت دلار در بیست سال گذشته 40 برابر و سی سال گذشته بیش از 200 برابرشده است. این یعنی همه چیز گران و گرانتر شده و عملا خیلی از آدمهای 60-50 ساله بدون اینکه پس انداز کافی داشته باشند، علیرغم میل باطنیشان همچنان کار میکنند و بعضا به کاری مشغول شده که در شان آنها نیست.
** دوم اینکه یک سری آدمها برایشان یکسری اتفاقات ناخوشایند رخ داد. مثلا دچار بیماریهای خاص شدند، حادثه یا از کارافتادگی یا متاسفانه فوت کردند که خود و خانوادهشان به شدت درگیر مسائل مالی شدند.
*** سومین اتفاق که در این سالها افتاد، این بود که همین افراد درسالهایی که مشغول فعالیت بودند نیازهای ضروری و فوری به پول پیدا می کردند. مثلا میخواستند خانه بخرند یا رهن کنند، خودرو بخرند، هزینه تحصیل یا ازدواج فرزندانشان را تامین کنند و به خاطر همین مجبور به اقدام برای گرفتن وام کنند و خودتان هم میدانید که وام گرفتن دارای چه پروسهای است. مخصوصا پیدا کردن ضامنی که بانک تاییدش کند.
خوب خیلی طبیعی و منطقی به نظر میرسد 20 یا 30 سال آینده هم شبیه قبل باشد. پس ما باید خود را آماده همان چالشها و مسائل کنیم. منظورم این است که باید یک پسانداز مطمئن و بدون ریسک داشته باشیم که آینده ما را واقعا تامین و در روزهای سخت نیاز ما به پول نقد را برآورده کند. این پسانداز حاشیه امن کافی برای زندگی مان خواهد ساخت.
شرکت بیمه سامان چندین طرح بیمههای زندگی متناسب با نیاز شما دارد که امکان پس انداز مبالغ خرد از 3.000.000 تومان به بالا بهصورت ماهیانه داده میشود که فرد میتواند به مدت پنج تا سی سال و یا بیشتر برای خود و خانوادهاش پس انداز کند. که پیشنهاد ما پسانداز حداقل 20-10 درصد درآمد ماهیانه است، چراکه برای همهی افراد شدنی و راحت است و اینکه مدت قرارداد هم بیست تا سی سال انجام شود، چرا که این بازهای است که رشد اندوخته از نرخ رشد تورم سبقت میگیرد.
در پسانداز کردن زمان یا مدت قرارداد، مهمتر از مبلغ حق بیمه است. به این طریق شخص در برابر خطرات حادثه از کارافتادگی، فوت، امراض خاص، هزینههای پزشکی و ... بیمه میشود و هم با مبالغ کمتر از حق بیمههای پایه، اندوخته قابل توجهای میسازد که دو تا سه برابر بازنشستگی یک کارمند است.
علاوه بر این با گذشت یکسال از قرارداد بیمه، بیمهگذار میتواند تا 90 درصد اندوخته ریاضی بیمهنامه را بدون ضامن وام بگیرد. بیمهگذار میتواند حق بیمه را در طول مدت قرارداد افزایش یا کاهش دهد و از اندوخته ریاضی برداشت کند.
سود بیمههای زندگی طبق قانون بیمهی مرکزی برای کل مدت قرارداد تضمینی است. علاوه برآن شرکتهای بیمه هر سال سود مشارکت هم تقسیم میکنند که در 14 سال گذشته دربیمهی سامان این سود بین 58-18 درصد بوده است و این یعنی سود بیمههای زندگی به مراتب بهتر و مطمئنتر از بازارهای موازی است.
